Η απόλαυση του να μένεις στην πόλη τον Δεκαπενταύγουστο...

Του Βασίλη Παναγιωτίδη

Όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούσα να βρω τρόπο να το σκάσω, να βρεθώ σε κάποια παραλία για λίγες στιγμές χαλάρωσης και δροσιάς, μακριά από την βαβούρα της πόλης...

Άκουγα φίλους και γνωστούς να μου λένε πόσο πολύ θέλουν να φτάσει ο καιρός να πάρουν την άδειά τους και να φύγουν και αυτοί από την τσιμεντούπολη με τα χιλιάδες αμάξια, και το καυσαέριο, ώστε να γεμίσουν τις μπαταρίες τους για τη νέα χρονιά που έρχεται.



Έχοντας στο μυαλό μου όλες αυτές τις εικόνες και τις σκέψεις αποφάσισα να ακολουθήσω την πεπατημένη. Πήρα φίλους και γνωστούς και ξεκίνησα να επισκεφτώ την Χαλκιδική για ένα δροσερό μπάνιο μακριά από όλα αυτά που μας κουράζουν στην πόλη.



Η διαδρομή; Θύμιζε κάτι από την ταλαιπωρία που αντιμετωπίζεις όταν πάς κάθε πρωί στην δουλειά σου από το σπίτι. Κίνηση, μποτιλιάρισμα, κορναρίσματα, που και που και καμία μικρό σύγκρουση αυτοκινήτων με μικρές υλικές ζημιές. Όταν πλέον φτάνεις στον προορισμό σου (στην προκειμένη περίπτωση ένα κάμπινγκ), εκεί αντιλαμβάνεσαι πως δεν υπάρχει παρκάρισμα και ψάχνεις να βρεις μία γωνιά να το αφήσεις γιατί έχεις «πεθάνει» από τη ζέστη. Τότε ξεκινάει ο ποδαρόδρομος . Όταν με τα πολλά φτάσεις μπροστά στην είσοδο του προορισμού σου, μία τεράστια ουρά, σαν να είσαι σε κάποια υπηρεσία του δημοσίου, απλώνεται μπροστά σου. Περιμένεις, περιμένεις και τελικά παίρνεις το πολυπόθητο χαρτάκι εισόδου.



Προχωρώντας προς την παραλία, αντικρίζεις παντού παρκαρισμένα αμάξια, βαβούρα και μεγάλο συνωστισμό. Κάνεις το μπάνιο σου, πίνεις το καφέ σου και παρατηρώντας τις εικόνες γύρω σου, αντιλαμβάνεσαι πως το μόνο που διαφέρει από την πόλη που σε κούρασε τόσο πολύ είναι πως ο κόσμος φοράει μαγιό αντί για τα κλασικά ρούχα της καθημερινότητας και έχει πιο χαλαρή διάθεση σε σχέση με αυτή την πόλης.



Μία μέρα μετά, αποφασίζεις να επισκεφτείς και πάλι την πόλη για κάτι μικρό-υποχρεώσεις. Εκεί με έκπληξη διαπιστώνεις άδειους δρόμους (αντιλαμβάνεσαι μάλιστα και το πόσο μεγάλοι είναι), η κίνηση ελάχιστη που σου επιτρέπει να φτάσεις στον προορισμό σου σε μόλις λίγα λεπτά και αφού έχεις τελειώσει από όλα αυτά πίνεις, έναν δροσερό καφέ σε μία χαλαρή γωνιά της και τότε σκέφτεσαι «πόσο ωραία είναι η πόλη τον Αύγουστο».



Πηγή

from PRESS-GR.blogspot.com http://ift.tt/1t09mK6

via IFTTT